Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου 2014

ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ vs ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ


Σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να ανοίξω μία παρένθεση και να μοιραστώ κάποιους προβληματισμούς μαζί σας.

Πριν λίγα χρόνια, μια φίλη μου νηπιαγωγός έκανε μία εργασία για το διδασκαλείο. Συζητώντας γι' αυτή την εργασία προέκυψε το θέμα των ανταγωνιστικών παιχνιδιών. 
Μέχρι τότε δεν είχα βάλει τον εαυτό μου να σκεφτεί και πολύ πάνω στο θέμα αυτό. 
Τα κλασικά (ανταγωνιστικά) παιχνίδια (π.χ. μουσικές καρέκλες) ή παιχνίδια όπου η μια ομάδα νικούσε, ήταν μέσα στο πρόγραμμά μας. 
Μετά από τη συζήτηση αυτή προβληματίστηκα πάρα πολύ. 

Αργότερα, με την κρίση και διαπιστώνοντας πόσο λείπει η αλληλεγγύη ανάμεσα στους ανθρώπους, πόσο ο καθένας σκέφτεται τον εαυτούλη του και πιστεύει ότι με κάποιον τρόπο, κάποιος άλλος θα βγάλει το φίδι από την τρύπα, πίστεψα ότι μεγάλο ρόλο σ' αυτήν την κατάσταση έχει παίξει ο ανταγωνισμός που καλλιεργείται από τη στιγμή που γεννιόμαστε...

Δεν οργανώνω πια ανταγωνιστικά παιχνίδια. 

Καμία ομάδα δεν νικάει, κανένας δεν είναι νικητής σε βάρος κάποιων άλλων.
Όλοι μαζί προσπαθούμε για ένα κοινό στόχο, είτε μεμονωμένα είτε σε ομάδες. 
Αν τον επιτύχουμε, ζήτω!!!
Αν όχι, ε, την επόμενη φορά θα προσπαθήσουμε περισσότερο.  

Αναρωτιόμουν γιατί τα τελευταία χρόνια τα παιδιά δείχνουν ένα απίστευτο ενθουσιασμό και προσμονή για τα παιχνίδια που θα παίξουμε. Θα μου πείτε: μα όλα τα παιδιά ενθουσιάζονται όταν ακούνε τη λέξη "παιχνίδι". 
Πιστέψτε με, τα παιδιά "μου" ενθουσιάζονται ... κάπως παραπάνω!

Διαβάζοντας πρόσφατα το βιβλίο 
"Πρόγραμμα Ελέγχου των Συγκρούσεων" 
της Σοφίας Τριλίβα και Giovanni Chimienti 
το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ:
 http://www.academia.edu/1105484/_
ανακάλυψα  γιατί συμβαίνει αυτό.

Σας προτείνω να διαβάσετε την 8η και κυρίως την 9η ενότητα.
(Θα βρείτε επίσης τρόπους ώστε να αλλάξετε τον σκοπό γνωστών παιχνιδιών από ανταγωνιστικό σε συλλογικό και πώς μπορείτε να μετακινείτε το κάθε παιδί από ομάδα σε ομάδα.)

-----

Τι θέλουμε να πετύχουμε σε κάθε παιχνίδι που οργανώνουμε; 
Να μάθουν τα παιδιά κάτι ή να νικήσουν τους άλλους;

Είναι σημαντικότερο να ανταγωνιζόμαστε ή να συνεργαζόμαστε;

Θέλουμε ανθρώπους που αύριο - μεθαύριο, 
όταν κάποιος παθαίνει κάτι, 
θα λέει 
"ευτυχώς δεν το έπαθα εγώ" 
ή 
"πρέπει κάτι να κάνω γι' αυτό";

Την απάντηση που δίνουμε όλοι εμείς σήμερα, 
την ξέρετε καλά...







Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ. Ε, ΚΑΙ;

Η ακόλουθη δραστηριότητα ήταν από τις πιο δύσκολες που έχω κάνει...
Δύσκολη, όσον αφορά το χειρισμό της. 
Δύσκολη, όσον αφορά το να κρύψω τα συναισθήματά μου 
για να μην επηρεάσω την κρίση των παιδιών.

Ο σκοπός ήταν διττός:
Να καταλάβουν τι σημαίνει κοινωνικός αποκλεισμός
και 
Να καταλάβουν ότι το "περιτύλιγμα" μπορεί να ξεγελάσει...

Έτσι, βρήκα από το διαδίκτυο φωτογραφίες από διάφορα άτομα:
Παιδιά με τύφλωση, λαγώχειλο, σύνδρομο down
άτομα από διάφορες φυλές,
πρόσωπα θυμωμένα ή χαρούμενα,
τους Bob Marley, John Lennon 
κτλ
Να τονίσω: Καμία φωτογραφία δεν ήταν σοκαριστική , καμία δεν προκαλούσε φόβο.

Έφτιαξα στον υπολογιστή 3 φακέλους:
Στον πρώτο θα βάζαμε τις φωτογραφίες όσων θα θέλαμε να μας επισκεφτούν στο σχολείο μας.
Στο δεύτερο όσων δεν θα θέλαμε
Στον τρίτο όσων δεν μας νοιάζει αν έρθουν ή όχι.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι εκτός από τον Bob Marley, τον Χίτλερ (που δεν τον αναγνώρισαν)  κι ένα άτομο με πιστόλι, οι υπόλοιποι απορρίφθηκαν από την πλειοψηφία.

Συζητήσαμε τους λόγους που τους έκαναν να δεχτούν ή να απορρίψουν τα άτομα αυτά.
Κάποιοι απορρίφθηκαν γιατί φοράνε γυαλιά ή γιατί δεν τους αρέσει το πρόσωπό τους.

Και τότε ανακαλύψαμε ότι στην πόρτα υπήρχε ένα γράμμα.
Το έστελνε κάποιος Αλέξης.
Και το διαβάσαμε...

Το γράμμα τά καθήλωσε.
Αποτελεί συρραμμένα αποσπάσματα από το βιβλίο "Το Θαύμα" της συγγραφέα Palacio 


Δεν τους είπα ποιος είναι ο Αλέξης. Τα άφησα να κάνουν τις υποθέσεις τους.

Αφού κατάλαβαν τι συναισθήματα γεννάει η απόρριψή τους
η γνώμη τους μεταβλήθηκε.

Ανοίξαμε ξανά τους φακέλους και αυτή τη φορά τους έδινα στοιχεία για τους ανθρώπους στις φωτογραφίες. 
Ψηφίσαμε ξανά ποιοι είναι ευπρόσδεκτοι και ποιοι όχι...
Αυτή τη φορά κανένας δεν απορρίφθηκε λόγω του προσώπου του.
Απορρίφθηκαν όμως άτομα όπως ο Χίτλερ, ο Παπαδόπουλος, άτομα με βίαιο παρελθόν.
Έγιναν αποδεκτοί οι τραγουδιστές της ελευθερίας (Bob Marley) και της ειρήνης (John Lennon)

Τι θα κάνατε αν συναντούσατε κάποιο από αυτά τα παιδιά στο δρόμο;
Τι θα κάνατε αν ερχόταν στο σχολείο μας;
Έχουν δικαίωμα να βρίσκονται ανάμεσά μας;




....
Ρώτησα μία φίλη μου Ψυχολόγο, 
πώς θα ήθελαν αυτά τα άτομα να τους φερθούμε ώστε να νιώθουν αποδεκτά.

Μου είπε ότι ενστικτωδώς μπορεί να κάνουμε κάποια γκριμάτσα ή να αποστρέψουμε το βλέμμα κτλ. Τότε καλό θα είναι να σκάσουμε το γλυκύτερο χαμόγελο που έχουμε ή και να πούμε ένα "καλημέρα".

-----
Δεν μπορώ να αναρτήσω τις φωτογραφίες καθώς δεν θυμάμαι τις πηγές τους.
Αν κάποιος ενδιαφέρεται ευχαρίστως να του τις στείλω
(αρκεί να είναι εκπαιδευτικός :-)

----

Στο 2ο μέρος της μέρας ασχοληθήκαμε με το πώς να αντιμετωπίζουμε όσους μας κοροϊδεύουν.











Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

ΑμεΑ στο νηπιαγωγείο μας

Όπως είπαμε, αυτές τις μέρες μας έχει επισκεφτεί η Σκουποξυλάνθη.





Η Σκουποξυλάνθη έχει μια αγαπημένη φίλη:
Την Αργυρώ.





Η ΑΡΓΥΡΩ ΓΕΛΑΕΙ

(...για την οποία αντλήσαμε υλικό από τις συναδέλφους:
http://nipiablog.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3.html
και
http://taniamanesi-kourou.blogspot.gr/2013/02/blog-post_4.html

Το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
http://www.pi-schools.gr/books/dimotiko/glossa_c/c_mat_1.pdf )



Η Αργυρώ και η Σκουποξυλάνθη γνωρίστηκαν σ' ένα σύλλογο για άτομα με αναπηρίες.
Βλέπετε, η Σκουποξυλάνθη δεν έχει πόδια.
(Τα παιδιά μένουν άφωνα! Τόσες μέρες παίζουν μαζί της αλλά δεν το είχαν προσέξει επειδή φοράει μακρύ φόρεμα).

Πώς το έπαθε;

Κάποια μέρα που πετούσε με τη μαγική της σκούπα, δεν πρόσεξε κι έπεσε από πολύ ψηλά.
Αναγκαστικά στο νοσοκομείο έπρεπε να της κόψουν τα πόδια για να ζήσει.
Έχει μάθει να αυτοεξυπηρετείται.
Λίγη βοήθεια όμως δε θα έβλαπτε εδώ που δεν έχει το αναπηρικό της καροτσάκι...
Πώς θα μπορούσατε να τη βοηθήσετε;





Μιλήσαμε για το πόσο σημαντικό είναι να μην παρκάρουμε σε ράμπες πεζοδρομίων και σε θέσεις ΑμεΑ στα πάρκινγκ
και να διατηρούμε ελεύθερα τα πεζοδρόμια.
Η συνάδελφος Μαρία έχει μια υπέροχη ιδέα για τους "ξεχασιάρηδες" : pythagoreionip.blogspot.gr/


Παρακολουθήσαμε την ταινία μικρού μήκους του Μιχαήλ Γαβριήλ Ζενέλη "The Pet Shop" :




που μας συγκίνησε όλους...
κι άνοιξε μακριά κουβέντα.........


Σήμερα η Σκουποξυλάνθη μάς αποχαιρετά, καθώς πρέπει να επιστρέψει στο σπίτι της,
μ' ένα χορό και ένα μεγάλο ευχαριστώ που της φερθήκαμε τόσο όμορφα και θερμά.

Ζωγραφίζουμε κάτι να τη θυμόμαστε:



Η περυσινή μας ανάρτηση: magikokapelo.blogspot.gr



Υ.Γ.
Να προτείνω μία ταινία για μας τους μεγάλους:
"Οι Άθικτοι" (intouchables)
λεπτομέρειες: http://cine.gr/film.asp?id=716438&page=4

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ και ΑμεΑ : ΟΡΑΣΗ, ΑΚΟΗ

ΟΡΑΣΗ

Επεξεργαστήκαμε το θέμα της όρασης χρησιμοποιώντας κάποιες από τις περυσινές μας δραστηριότητες:
magikokapelo.blogspot.g

Επιπλέον:

Εμπνευσμένη από την "Αργυρώ γελάει" που ανακάλυψα στη συνάδελφο: nipiablog.blogspot.gr/
και με τις εικόνες που βρήκα στο εξαιρετικό ιστολόγιο:
mycutegraphics.com/, 
παρουσίασα στα παιδιά τον


"Πέτρο (που) γελάει"...

Έτσι λοιπόν... αυτός είναι ο Πέτρος:


Ο Πέτρος παίζει, μασκαρεύεται, γελάει κτλ


Ο Πέτρος είναι ένα παιδί όπως όλα τα παιδιά.



Download : drive.google.com/

Εκτός των άλλων, προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τις δυσκολίες και τις ικανότητες ενός τυφλού 
ζωγραφίζοντας έναν ήλιο με κλειστά μάτια

και χρησιμοποιώντας το οικοδομικό υλικό προσπαθήσαμε να φτιάξουμε ένα σπίτι ή λουλούδι.





Herbert Bayer - Things to Come,1938




ΑΚΟΗ

Εκτός από δραστηρίοτητες που παρουσιάζονται στην περυσινή ανάρτηση: magikokapelo.blogspot.gr

παίξαμε στον Η/Υ προσθέτοντας ήχους σε πίνακα ζωγραφικής στο πρόγραμμα που υπάρχει εδώ:

Πατώντας τις εικόνες που βρήκαμε εδώ: 
τα παιδιά προσπαθούσαν να μαντέψουν τι ακούν και να το ζωγραφίσουν.

Ακολουθήσαμε το παράδειγμα που βρήκαμε στην ιστοσελίδα της συναδέλφου: 
και αφού γράψαμε τα ονόματά μας, τα είπαμε και στη νοηματική.


Προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει σε μια ταινία χωρίς ήχο
και να παίξουμε ένα παιχνίδι, που οι οδηγίες δίνονταν άηχα...





------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Khalil Gibran (Χαλίλ Γκιμπράν) -



Το μάτι 
The Madman (1918)


Μετάφραση : Καλογερόπουλος Κων/νος/ ΙΑΜΒΛΙΧΟΣ 2007




Είπε το μάτι κάποτε, "Βλέπω πέρα απ' τις κοιλάδες ένα βουνό καλυμμένο με γαλάζια ομίχλη. Δεν είν' όμορφο;"


Το Αυτί άκουσε προσεκτικά για λίγο και είπε, "Μα πού είναι το βουνό; Δεν το ακούω".
Διαβάστε τη συνέχεια εδώ:
http://duende-bite.blogspot.gr/2011/02/khalil-gibran.html

Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ - ΓΕΥΣΗ & ΟΣΦΡΗΣΗ

ΓΕΥΣΗ 


Έχουμε επισκέψεις σήμερα!
Μόνο που η επισκέπτριά μας είναι λιγάκη ντροπαλή...
Φοβάται μήπως την κοροϊδέψουμε, 
κάτι που της συμβαίνει αρκετά συχνά.
Με τα πολλά παρακάλια όμως...

Σας παρουσιάζω τη μάγισσα Σκουποξυλάνθη αυτοπροσώπως:


Τη φιλοξενώ στο σπίτι μου
και είναι μια μάγισσα που μόνο καλά μαγικά κάνει.

Κάποτε, όταν ήταν νέα, κάποιος που την είχε ερωτευτεί 
της έγραψε τραγούδι:





Κάποια στιγμή της συνέβηκε ένα τρομερό ατύχημα:
Πιτσίλισε η χύτρα την ώρα που έφτιαχνε ένα βοτάνι
και μια πιτσιλιά της δημιούργησε μια τεράστια ελιά στη μύτη...

Κι από τότε... κάποιοι την κοροϊδεύουν 
και της μιλάνε άσχημα
ή τη διώχνουν μακριά τους...
κι αυτό την κάνει να στενοχωριέται πολύ...

Με μια αγκαλιά όμως κι ένα γλυκό λογάκι
όλα μπορούν ν' αλλάξουν...

Η Σκουποξυλάνθη ξέρει να φτιάχνει καταπληκτικά φαγητά και γλυκά!
Απίστευτα νόστιμα.
Μέσα σ' αυτά τα κουτιά κρύβονται τα μυστικά της επιτυχίας της:




1. Αλάτι
2. Μέλι και ζάχαρη
3. Ρίγανη και κακάο
4. Λεμόνι και ξύδι.

Ας μυηθούμε στον κόσμο των γεύσεων...


-------------------------------------------------------------------

ΟΣΦΡΗΣΗ


Εκτός από τις καταπληκτικές γευστικές ικανότητες, η Σκουποξυλάνθη διαθέτει και άλλη μια θαυμαστή ικανότητα:  
Έχει μεγάλη και σπουδαία μύτη!!!
Μυρίζει τις μυρωδιές από χιλιόμετρα!!!




Να σας γνωρίσω τώρα και ένα φιλαράκι της:



Τον λένε "Κυκλαδίτη"
Ο Κυκλαδίτης επικοινωνεί με τον κόσμο με ρουθουνίσματα.

Φυσικά, όπως και η Σκουποξυλάνθη, μπορεί να καταλάβει οποιαδήποτε μυρωδιά από μακριά.


Μεταμορφωνόμαστε σε "Κυκλαδίτες" με μια λευκή μάσκα και προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε τις μυρωδιές 


(Η ιδέα με το κυκλαδικό ειδώλιο προέρχεται από το βιβλίο : 

Γνωρίζω το σώμα μου μέσα από την Τέχνη. 

Μπορείτε να βρείτε κι άλλες δραστηριότητες πατώντας στην ιστοσελίδα http://www.metaixmio.gr/products/2022--.aspx 

το σύνδεσμο "διαβάστε περισσότερα").




Τέλος, παίξαμε το αγαπημένο μας παιχνίδι:


(Σημείωση: Στην αρχή τα περισσότερα παιδιά ήταν πολύ διστακτικά με τη Σκουποξυλάνθη. Καθώς περνούσε η ώρα, με τις δραστηριότητες και με τη δική μου διαβεβαίωση ότι πρόκειται για εξαιρετικό άνθρωπο με σπουδαίες ικανότητες, την πλησίασαν και τελικά έχει γίνει η μασκότ της τάξης! Θέλουν να κάθεται μαζί μας στην παρεούλα και δεν βγαίνουν έξω διάλειμμα αν δεν την πάρουν μαζί! Έτσι έσπασε ο μύθος του: διαφορετικός = φόβος)





Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΜΑΣ (ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ. Ε, ΚΑΙ;)

Μετά τον Έλμερ και το βίντεο "Ειρήνη", 
το βιβλίο που επεξεργαστήκαμε εκτενέστερα και καταπιάνεται με το θέμα της διαφορετικότητας είναι : 


"Η Χώρα με τους Παράξενους Ανθρώπους"

του Νικόλαου Ανδρικόπουλου.

Μιλάμε για το ανθρώπινο σώμα και φτάνουμε στο δέρμα.

Είναι η κατάλληλη ώρα για να επεξεργαστούμε το βιβλίο αυτό.

Πριν το διαβάσουμε, παίξαμε λιγάκι:

Σε κάθε παιδί ψιθύρισα ένα χρώμα. 

Σηκώθηκαν και περπατούσαν στο χώρο φωνάζοντας δυνατά το χρώμα τους. Όσοι είχαν το ίδιο χρώμα πιάνονταν χέρι χέρι κι έφτιαχναν μια ομάδα.

Η ζαβολιά όμως ήταν ότι 
σ' όλα τα παιδιά είχα πει το ίδιο χρώμα 
εκτός από ένα.

Έτσι, δημιουργήθηκε μία μεγάλη ομάδα 
και ένα άτομο μοναχό.

- Τι νιώθετε που είστε με παρέα;
- Υπέροχα!
- Τι νιώθεις που είσαι μόνος σου; 
Σου αρέσει που δεν βρίσκεσαι με την υπόλοιπη παρέα; 
- Όχι...

Επαναλαμβάνουμε τη διαδικασία ώστε όλα τα παιδιά να μείνουν εκτός.

(Τη δεύτερη φορά, όταν ρώτησα τα παιδιά αν τους άρεσε που ήταν σε μεγάλη παρέα, μου απάντησαν όχι. Γιατί; Επειδή ο φίλος τους βρίσκεται μόνος του!) 


Ένα άλλο σχετικό παιχνίδι 
(δεν προλάβαμε να το παίξουμε) 
είναι το εξής:
Όλοι φτιάχνουν ένα κύκλο αγκαζέ, ώστε ο τοίχος να είναι σφιχτός και γερός. Ένα παιδί μένει απ' έξω. Προσπαθεί να μπει μέσα αλλά οι άλλοι τον εμποδίζουν.

- Πώς σου φάνηκε που δεν σε άφηναν οι άλλοι να μπεις μέσα;
- Πώς σας φάνηκε που κάποιος ήθελε να σπάσει τον τοίχο σας;




Διαβάζουμε το παραμύθι.

(Εκεί που συλλαμβάνουν τον Πορφύριο, τα παιδιά άρχισαν να δείχνουν έντονα τη δυσφορία τους: Μα γιατί τον έπιασαν; Αφού δεν έκανε κανένα κακό. Ούτε έκλεψε, ούτε χτύπησε κανένα...)

Όταν φτάνουμε στο σημείο που ο Πορφύριος πήγε να κρυφτεί στο δρομάκι, σταματάμε την αφήγηση και αφήνουμε τα παιδιά να φανταστούν τι συνέβηκε.

(Όλα τα παιδιά θεώρησαν ότι του συνέβηκε κάποιο δυστύχημα).

Ολοκληρώνουμε την αφήγηση και αρχίζει η συζήτηση.

Ας παίξουμε τώρα:

Κάθε παιδί επιλέγει μεταξύ 4 εικόνων.
Γίνεται ο Πορφύριος και μερικά παιδιά γίνονται οι υπόλοιποι της εικόνας. 
Δημιουργούν μια "παγωμένη εικόνα" φροντίζοντας ν' αναπαραστήσουν, όσο καλύτερα μπορούν, τα συναισθήματα με το σώμα τους.




Κλείνουμε τη μέρα με μια δραστηριότητα 
που με κατα-ενθουσίασε 
και τη βρήκα στην ιστοσελίδα της συναδέλφου:
www.popi-it.gr/

Τοποθετούμε κι εμείς δύο κουτιά 



και ... όλα τα παιδιά επέλεξαν το κουτί με το όμορφο περιτύλιγμα!

... και φυσικά: άνθρακας ο θησαυρός.

Όπως κι αν είναι εξωτερικά κάποιος, 
αν δεν τον γνωρίσουμε, 
δεν μπορούμε να ξέρουμε 
τι κρύβει μέσα του...

2ο μέρος:
Προετοιμασία (προηγούμενη μέρα):
     Ομάδες (ανάλογα με το χρώμα που τους αρέσει).
Φτιάχνουν τις φιγούρες  τους σε χαρτί του μέτρου και τις χρωματίζουν.
(Αν έχουμε πολλά παιδιά και λίγο διαθέσιμο χώρο στον τοίχο, τότε κάθε φιγούρα μπορεί να φτιαχτεί από τα μέλη διαφορετικών παιδιών)


Παρατηρώντας τον πίνακα του Λεζέρ:


Προτιμώ τα ανθρωπάκια του Keith Haring γιατί έχουν έντονη κίνηση, αλλά μια και ασχοληθήκαμε πέρυσι μ' αυτά 
φέτος ακολουθήσαμε τη "μόδα" και παρουσιάσαμε τον πίνακα του Λεζέρ:
"Les grands ploguers noirs"

Αφού δουλέψουμε τις 3 στάσεις του σώματος
(όρθια, καθιστή, ξαπλωμένη)
φτιάχνουμε ένα ανθρώπινο παζλ με τα σώματά μας
και τέλος με τις φιγούρες μας...






(Πριν καταλήξουν στον τοίχο, χρησιμοποιήσαμε τις φιγούρες αυτές και σε άλλες δραστηριότητες για το σώμα, όπως:






Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

ΑΡΙΘΜΗΤΑΡΙ : ΑΡΙΘΜΟΣ 5 / ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

Τι βλέπετε;

Τίνος είναι και τι κάνει ακριβώς;


Άνθρωποι από το παρελθόν μας στέλνουν μήνυμα:
Δέστε μας! Είμαστε κι εμείς εδώ.



Τους απαντάμε μ' ένα χαιρετισμό:

(Ζευγάρια: ο ένας φτιάχνει το χέρι του άλλου)


Τα χέρια μας πολύτιμα εργαλεία:
Τι μπορούμε να κάνουμε μ' αυτά;


(ανάμεσα στις απαντήσεις των παιδιών κι αυτή: 
"πιανόμαστε από κάποιον για να μην πέσουμε")


Κι εδώ θυμηθήκαμε το τραγούδι των Lοcomondo





Μπορείτε να βρείτε τους στίχους 
(κι άλλες ωραίες δραστηριότητες) εδώ:
funtastic14.blogspot.gr/


Ας παίξουμε με τα χέρια μας

Τα χέρια μας μεταμορφώνονται
ψηλαφίζουν

χαϊδεύουν
παίζουν





...

Κλείνουμε μ' έναν κύκλο δεμένο γερά,
όπου ένα μήνυμα γραμμένο με το δάχτυλο
μεταδίδεται από παλάμη σε παλάμη
ώσπου να επιστρέψει πάλι σε μας!